I Am the Keeper

Deze prachtige column kwam ik tegen en ik denk dat het voor veel vrouwen/moeders heel herkenbaar is.
Een moeder draagt al gauw de verantwoordelijkheid voor het hele gezin (hoe dat komt is een andere interessante vraag 😉 ) en dat gaat het grootste deel van de tijd prima…maar soms kan het ook te veel zijn en je slapeloze nachten bezorgen…
De hele column vind je hier

Please follow and like us:
error20

Lig jij ook wakker van je bevalling?

Stel je had een heftige bevalling of je hebt in elk geval zo ervaren. Stel dat je wéér zwanger bent. Wat doet zo’n eerste bevalling dan met je? Hoe bang ben je dan? En kan je dan nog een rationele beslissing nemen of je bijv thuis of in het ziekenhuis wilt bevallen?

Het is heel belangrijk om de ervaring van je bevalling te kunnen verwerken. Dat lukt meestal prima met de mensen in je omgeving, zoals je partner of je vriendinnen. Maar dat lukt niet altijd en dan is het belangrijk om zo snel mogelijk hulp te zoeken.  Door er met iemand over te praten, krijg je weer vat op je gevoelens en kan je die een plek geven. Zo kan je weer met een realistische blik naar je eerste bevalling kijken. En zonder allerlei negatieve en onverwerkte gevoelens een beslissing nemen over je (eventuele) tweede bevalling. En ook zonder een tweede bevalling is het fijn om op een positieve manier terug te kunnen kijken op je bevalling.

In het artikel wat je hier kunt lezen, zie je wat het met je doet als je geen gehoor vindt bij je partner en bang bent voor je bevalling.

Herken je deze gevoelens? Wacht dan niet en neem contact met me op via mail.

 

 

 

Please follow and like us:
error20

Hulp nodig bij postnatale depressie

Wat goed dat hier aandacht voor is! Uit onderzoek (gedaan door onderzoek in opdracht van het ministerie van volksgezondheid) is gebleken dat vrouwen zwijgen over psychische klachten, een derder zegt ook niets tegen de partner. Dit zijn dus allemaal vrouwen die geen hulp krijgen!

Ook de staatsecretaris ziet in dat er veel vrouwen zijn, die psychische klachten krijgen tijdens of na de zwangerschap (terwijl ze niet bekend waren met dit soort klachten). Het zou fijn zijn als het krijgen van een postnatale depressie niet iets is wat in de taboe-sfeer blijft, maar iets wordt, wat ‘balen’ is. Je kunt er namelijk niks aan doen. En ik hoop dat vrouwen dan sneller aan de bel durven trekken om hulp te krijgen. Op die manier kan je sneller weer wél genieten van je kindje… Lees het artikel hier en neem contact met me op als je hulp wilt!

foto Thinkstock

 

Please follow and like us:
error20

Vier signalen van een ‘moeder burn-out’

Vier signalen die kunnen wijzen op een ‘mommy burn-out’Een burn-out associëren we vaak met lange, stressvolle dagen op kantoor, maar het kan ook de beste moeders overkomen. Omdat de kans groot is dat je het zelf helemaal niet door hebt totdat het eigenlijk al te laat is, deelde Amerikaanse site Popsugar onlangs een lijstje met signalen die erop kunnen wijzen dat een zogenaamde ‘mommy burn-out’ op de loer ligt.

Lees het hele artikel hier.

Mocht je hulp willen, aarzel dan niet en neem contact met me op!

 

Please follow and like us:
error20

Een moeder- burn- out?!

Een burn-out door de baan ‘moeder’…..het kan echt, maar er is ook echt wat aan te doen! Lees onderstaand artikel maar eens…. Herkenbaar?!

Van moeders wordt een heleboel verwacht. Dat je zes dingen tegelijk kunt bijvoorbeeld. Kinderen verzorgen, een huishouden runnen, werken, sporten en als je pech hebt allemaal op drie uur slaap per nacht. Maar geen probleem, je bent tenslotte moeder. En mama kan alles. Toch?

Laat ik maar eerlijk zijn: ik kan dat dus gewoon niet. Jij wel? Waarschijnlijk niet. En ik krijg er zo langzamerhand een beetje genoeg van dat de hele wereld altijd maar denkt dat we het wel kunnen.Dat iedere moeder Superwoman is. En dat, als er dan iemand van ons een keer een ‘foutje’ maakt, er gelijk geroepen wordt dat ze maar beter haar cape kan inleveren, want dat ze haar titel van moeder eigenlijk niet waard is. Beste mensen, wat is dat toch? Waar komt toch dat idee vandaan dat de schouders van moeders sterker zijn dan die van Hulk Hogan? En dat die schouders dus maar alles kunnen dragen? Hoeveel shit je er ook opstapelt. Want ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik bezwijk er soms dus gewoon onder, hoor.

Zoals laatst bijvoorbeeld. Toen ik inmiddels al ruim twee weken tegen één of ander virus liep te vechten. Daardoor al nachtenlang slecht sliep. Thuis zat met twee kinderen die na zes weken zomervakantie van pure lamlendigheid en verveling niet alleen mijn huis, maar ook elkaar afmaakten. Een dreumes die weigerde te slapen en dus alleen maar jengelde. Zo’n dag waarop niet alleen je kroost meer weg heeft van een roedel wilde honden dan van een paar kinderen, maar waarop ook de wasmachine er spontaan mee ophoudt terwijl de Mount Everwash oprijst achter de badkamerdeur, de kat de bank onderkotst en je man om 18.00 uur belt dat hij in de file staat en dus nog geen boodschappen heeft kunnen doen. Daar zat ik dan, in mijn ontplofte huis, met mijn ontplofte hoofd en druipende neus, me af te vragen waarom het me in vredesnaam ooit een goed plan had geleken om drie minimensen te produceren. Het moederschap het mooiste dat er is? Ja, vast. Maar toen dus echt even niet.

Soms kan ik al die ballen gewoon even niet meer in de lucht houden. Krijg ik het niet meer voor elkaar. Toen ik nog geen kinderen had en fulltime werkte, dacht ik dat dat het allerzwaarst was. Maar wat ik me niet realiseerde was dat ik na een drukke dag op kantoor de deur achter me dicht kon trekken en dat de werkdag dan voorbij was. Nu trek ik de deur van kantoor achter me dicht en stap vervolgens over de drempel van mijn andere ‘baan’. Want het moederschap houdt nooit op, ook niet als je al ruim acht uur hebt gemaakt die dag. En op zich is dat prima, want je hebt tenslotte zelf voor die kinderen gekozen en dus doe je het met liefde. Het voederen, verschonen, wiegen, zindelijk maken, slaaptrainen, disciplineren, voorlezen, geduldig zijn, verantwoordelijkheid nemen. Je doet het allemaal. Maar, wat is het véél. En soms gewoon: téveel.

We vinden het normaal dat iemand burn-out raakt van een drukke baan. Er doorheen kan zitten als ‘ie een flinke griep krijgt. Instort na een relatiebreuk. Dat vinden we begrijpelijk. Maar een moeder die een nervous breakdown krijgt omdat ze, nou ja, een moeder is, dat is eigenlijk niet de bedoeling. Want, dat doe je toch gewoon even als vrouw, moeder zijn? Kom op zeg, niet zo miepen. Maar mensen, moeder zijn, dat is gewoon fucking hard werken! Hoe blij ik ook ben met mijn drie kinderen, het moederschap vind ik zwaarder dan de drukste baan die ik ooit gehad heb. Waardevoller ook, dat zeker en de beloningen zijn beter dan de grootste salarisverhoging, maar zit ik er soms even doorheen? Allemachtig, zeg dat wel.

Zoals laatst dus, toen ik Mario huilend in de armen viel toen hij eindelijk thuis kwam. Jammerend dat ik er echt hé-lé-maal klaar mee was, met die drie monsters en het moeder zijn. En die avond drie uur met een glas wijn apathisch voor me uit starend in een schuimbad moest liggen om het leven weer een beetje aan te kunnen. Mijn leven als moeder. Een moeder die het af en toe gewoon even allemaal teveel wordt. Want weet je, moeders zijn net mensen. En als sommige mensen zónder kinderen al een sabbatical nodig hebben, mag mama dan ook een keer een baaldag? Precies, dat lijkt me wel.

(bron: me-to-we.nl 23-09-2017)

Please follow and like us:
error20